27 - سنت است هنگام خواندن قرآن ، تمام شنوندگان ساكت بوده گوش فرا دهند چنان كه در آيهء 204 سورهء اعراف فرمايد : وَ إِذا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَ أَنْصِتُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ ( زمانيكه قرآن خوانده شود گوش فرا دهيد و خاموش باشيد تا حقايق و نصايح آن را فهم كنيد و مورد لطف و رحمت حق قرار گيريد ) . بطوريكه از احاديث صحيحه بر ميآيد مراد از استماع و سكوت ، آنست كه در نماز جماعت ، واجب است مأموم بقرائت حمد و سورهء امام گوش داده ساكت باشد و اكثر علماء بر آنند كه استماع كلام پروردگار در غير نماز جماعت ، سنت است ليكن ظاهر آيهء شريفه بطور مطلق و اعم مىباشد بنا بر اين همچنانكه اصل ادب ايجاب مىكند كه شنونده باحترام ناطق و سخنگوى فاضل ، ببيانات وى گوش داده سكوت نمايد ، هنگام تلاوت قرآن مقدس نيز كه كلام خالق و از هر حيث نسبت بسخن مخلوق برترى دارد سزاوار است كليهء شنوندگان در كمال ادب و احترام ، سكوت اختيار كرده بكلام حضرت حق جلّ و علا گوش فرا دهند . چو قرآن بخوانند ديگر خموش * بآيات قرآن فرا دار گوش 28 - هنگام ورود اشخاص بمجالس قرائت و يا خروج آنان در هر رتبه و مقامى كه باشند برخاستن از زمين بعنوان تواضع ، باحترام قرآن عظيم شايسته نيست و با حركت دادن سر و گردن ميتوان اداى احترام نمود . 29 - در ميان قراء مصرى و برخى از كشورهاى عربى معمول و مرسوم است كه قارى هنگام قرائت قرآن مجيد ، يك يا دو دست خود را بر روى گونه‌ها و گوشهايش ميگذارد ( مانند مؤذّن ) و محتمل است كه منظور از اين عمل براى انعكاس صوت بين صورت و دستها باشد تا صداى خود را بهتر بشنود و تسلط بيشترى در خواندن قرآن پيدا كند .